Świadomość ochrony przyrody na każdej karcie

„Ostatecznie ochronimy tylko to, co kochamy; pokochamy tylko to, co rozumiemy; a zrozumiemy tylko to, czego nas nauczono”. – Baba Dioum, senegalski działacz na rzecz ochrony przyrody, 1968.

Ta myśl, licząca już ponad 50 lat, pozostaje podstawowym wyzwaniem ochrony dzikiej przyrody. Większości ludzi naprawdę zależy na bioróżnorodności – ale abstrakcyjne statystyki o spadku populacji i utracie siedlisk nie tworzą więzi emocjonalnej, która skłania do trwałego działania. Obraz to potrafi.

BirdTab łączy miejskie, cyfrowe życie z ochroną dzikiej przyrody. Pokazując na Twoim ekranie zdjęcia Leptotila wellsi z Grenady, ścierwnika czy maskonura – razem z informacjami o ich statusie i o tym, co im zagraża – sprawiamy, że abstrakcyjne „gatunki zagrożone” stają się namacalne, piękne i warte troski.

Organizacje zajmujące się ochroną przyrody coraz częściej uznają narzędzia cyfrowe, które utrzymują świadomość ochrony przyrody w codziennym życiu, za ważny element szerszej zmiany kulturowej potrzebnej, by zmierzyć się z kryzysem bioróżnorodności.

Ochrona przyrody ma swoje porażki – ale ma też niezwykłe sukcesy, które zasługują na to, by były tak samo znane jak kryzysy. Te historie pokazują, co staje się możliwe, gdy nauka, polityka i wola społeczna idą w tym samym kierunku.

Kondor kalifornijski znalazł się na dnie w 1987 roku, gdy ostatnie 27 dzikich ptaków odłowiono, by zapobiec wyginięciu gatunku. Dzięki programowi hodowli w niewoli i szeroko zakrojonej reintrodukcji żyje dziś ponad 500 kondorów, z czego ponad 300 lata na wolności nad Kalifornią, Arizoną, Utah i Kalifornią Dolną. Ptakom wciąż zagraża zatrucie ołowiem (z amunicji w padlinie), ale trend wskazuje na odbudowę.

Populacja nowozelandzkiego Petroica traversi z wysp Chatham spadła w 1980 roku do zaledwie 5 osobników, w tym tylko jednej samicy lęgowej. Dzięki intensywnemu programowi podkładania jaj do gniazd innych gatunków i starannemu zarządzaniu populacja wzrosła do ponad 300 osobników – to jedno z najbardziej spektakularnych odrodzeń w historii ochrony przyrody.

Liczebność żurawia krzykliwego, najwyższego ptaka Ameryki Północnej, spadła w 1941 roku do 21 osobników. Dziesięciolecia ochrony siedlisk, hodowli w niewoli i prowadzenia ptaków z hodowli na trasach wędrówek za pomocą ultralekkich samolotów sprawiły, że dzika populacja liczy dziś ponad 800 osobników.

Te historie nie umniejszają skali obecnego kryzysu bioróżnorodności – ale dowodzą, że trend można odwrócić, gdy zdecydujemy się działać.